Ons leven heeft in januari 2010 een totaal nieuwe weg ingeslagen en dat alleen door op visite te gaan bij een nichtje van mij die ons zo graag haar [3] Jack Russels wilde laten zien waarmee ons leven totaal op z’n kop kwam te staan. Hoe raar kan het lopen.

Onze zoektocht leek een beetje op onze jacht naar een camper een aantal jaar geleden. Dit was net zo snel beslist. Internet op, vinden en verliefd worden waarna er geen weg terug meer is. We waren op zoek naar vertrouwde adressen via de website van de Jack Russel vereniging aangezien we een gezond hondje wilden wat maar af te wachten is als je bij een broodfokker terecht kom. We vonden een nest in het oosten van Nederland [net als met de camper] dus halve dag vrij nemen om te gaan kijken naar de jonge Jacks. Achteraf was dit het toch niet helemaal om daarna vlakbij huis bij de Kennel van t' Baci onze Willy Wagtail te vinden.

Dit hondje was al wat ouder [12 weken] Ze liep lekker over de vloer bij de fokker, speelde met de andere hondjes in huis [nichtje Vayla, tante Queeny, opa Forrest en Stitch natuurlijk] samen met een nest kleine pupjes [van Queeny] die rondscharrelden.

We vielen als een blok en binnen een week was het beslist dat we er een huisgenoot bijkregen. We hadden er nooit aangedacht als we allebei nog aan het werk waren maar sinds Aad thuis is, is er ruimte om aan z’n avontuur te beginnen. En nu ruim 4 maanden later, wat zijn we blij met deze beslissing. 

Willy Wagtail
Er is al zoveel te vertellen over Willy maar waar begin je. Geboren op 1 november 2009 en een dochter van moeder Awesom Ashley of the Hunters Pride uit Nederland en vader CH'Tadore of Mayo Land uit Frankrijk [nu woonachtig in Portugal], oftewel Caramel  vandaar de krul in haar {Franse slag} staartje. Wegens omstandigheden heeft onze Willy geen stamboomchip maar daar is ze ons niet minder om.

Mama Ashly en papa Caramel zijn beide wit/bruin.  Zo te zien zijn de zwarte  vlekjes er dankzij  grootvader Forrest.

We hadden allemaal leuke dingetjes voor haar gekocht. Speeltjes, pluche botje wat een favoriet bleek en een heel mooi mandje waar ze ruim een maand mee gedaan heeft en toen was het op. Cintha had me al gewaarschuwd, deze leukerdjes slopen.

Ik had een kattenbak gekocht [ben een voormalig kattenmens !] met de goede bedoeling om de eerst plasjes op te kunnen vangen wat achteraf een hele goede koop bleek te zijn. Hij is nog steeds in gebruik maar dan als slaapplaats op haar favoriete plekje in de serre.

In het begin hebben we wel een paar ongelukjes in huis gehad van plasje/poepje maar eigenlijk was dat meer onze schuld van niet opletten. We zijn begonnen met om de 2 a 3 uur naar buiten te gaan om langzaam af te bouwen naar nu 4 tot 5x per dag. Ook goed voor ons hoor deze wandelingetjes, komen we tenminste weer buiten. Met weer en wind en vooral na de afgelopen winter welke Willy niet altijd leuk vond [wij natuurlijk wel :>)] totdat er een hoop sneeuw lag natuurlijk, da's goud.

Over de nachten hebben we ook geen klagen. In de bench met een hondenkoekje en je hoort haar niet meer. Ook als we eventjes de deur uit moeten gaat ze de bench in met hetzelfde resultaat, stilte. Prima hondje hebben we.

Autorijden vind ze niet erg maar de auto in gaat nog niet soepel, moeten nog aan gewerkt worden. De camper begint heel langzaam te wennen en ze geeft zelf aan wanneer ze eigenlijk liever binnen wil zijn dan buiten dus dat lijkt de goede kant op te gaan. Het zal allemaal wel wennen en we zijn nog zoooooo klein.

Voor het eerst samen met Willy met de camper op pad. Is even wennen, voor ons beetje minder ruimte en voor haar is het wennen aan de krappe afmetingen. Gaat goed, ook met de andere hondjes welke toevallig in de buurt zijn. We leren het wel om niet te blaffen.

05/05/2010 en ze is nu al loops. 

Aad belde naar de zaak dat hij naar buiten ging met een geweer. Ik begreep niet gelijk wat hij bedoelde maar na enig uitleg ging er een lichtje branden. Beetje vroeg vond ik wel, hebben dus een snel volwassen hondje.  Gelukkig niet al teveel problemen gehag en na 2 weken was het weer over. Moeten er nu over nadenken wat we doen, laten helpen of niet maar daar hebben we de komende 100 dagen voor.

10/06/2010. Willy is lusteloos.

Geen fut, niet spelen op school en lopen is al helemaal niet leuk meer. In de loop van de week is dit erger geworden en ze was al geen fanatieke eter maar nu is dat helemaal in de ban gedaan maar het weigeren om te drinken trikkert ons om naar de dierenarts te gaan. We hadden al een vermoeden maar onze dame is behoorlijk schijnzwanger. Voor de zekerheid een bloedtest gedaan om de ziekte van Addison uit te sluiten en verder een pilletje tegen de misselijkheid, schijnzwangerschap en een vette rekening. We zullen dit dus gewoon uit moeten zitten.

Willy zwemt nog steeds niet maar heeft ondertussen wel meer lef gekregen met water vooral als we stokjes gooien en wie weet, volgend jaar ?.